แม้นวาด *
posted on 18 Aug 2010 02:09 by dakaza
ช่วงหนึ่งของความรู้สึกฉันอยากจะกลับบ้านมาก
ฉันสัญญากับใครคนหนึ่งไว้ ว่าจะไปหา
วันเวลาผ่านไป ผ่านมาถึงวันนี้
ฉันกลับมาถามตัวเองว่า "อยากกลับไปจริงๆหรอ"
ฉันถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันก็ยังไม่ได้คำตอบที่เจนชัดแน่
สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกได้คือ "ฉันไม่มีความสุข"
ฉันนั่งข่มใจตัวเองทุกวัน
ฉันนั่งถามตัวเองทุกวัน
ฉันนั่งทรมานตัวเองทุกวันกับความรู้สึกเดิมๆ
ท้ายสุด บางคนก็บอกว่า ฉันทำตัวเอง
ขอร้องนะ ถ้าไม่ช่วยให้ฉันรู้สึกดี
ก็อย่ามารอเข้ากอบโกยความรู้สึกดีๆจากฉันไป ถ้าไม่เคยมอบให้เลย
ฉันตั้งใจมากกับการสร้างบล๊อกอันนี้ขี้นมา
ฉันตั้งใจว่าฉันจะเขียนทุกวัน เท่าที่ฉันทำได้
ฉันเคยสร้างบล๊อกหนึ่งด้วยความรัก
แต่ฉันสร้างบล๊อกนี้พร้อมด้วยความรู้สึกเกลียดชังและเจ็บปวด
แล้วฉันจะมีความสุขไหม ????
ทุกอย่างเกิดขี้นเพราะความผิดพลาด
เพราะว่าฉันไม่ใช้เวลาในการพิจารณามากกว่านี้
ฉันตอบรับปากด้วยความเกรงใจ
และผลของกรรมที่ฉันก่อขี้น
มันเริ่มเข้ามาเกาะกินหัวใจฉันทุกวัน
ใครอาจจะบอกว่าฉันแรง ฉันเลว
แต่แท้สุดแล้วหลังคอมพิวเตอร์เครื่องนี้คุณเห็นไหมล่ะ
ว่าน้ำตาของฉันเริ่มรินไหล
แต่พวกคุณก็มองฉันว่า ฉันมาแบบอารมณ์แรง
ถ้าฉันเข้มแข็งมากกว่านี้ ก็คงจะดีนะ
............
วันนี้ได้รับของขวัญวันเกิด
ที่พี่สาวส่งมาให้ ถึงเร็วมากๆๆ
แต่ยังดีกว่าไม่ถึงเอาเสียเลย
ไม่ต้องลุ้นตัวโก่งว่าจะถึงไม่ถึง
............
ฉันอยากมีใครสักคนใส่ใจฉันบ้าง
คอยถามฉันบ้างว่า วันนี้เหนื่อยไหม ทำอะไรบ้างวันนี้
มากกว่าที่จะเจอฉันเพียงเพื่อให้ความสุขทางใจเท่านั้น
ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรเลยหรอ ????
ฉันเคยยอม ยอมทุกอย่าง
จนวันนี้ ฉันมองเห็นว่า ความดี ที่ฉันสร้างมา ความน่ารักที่ฉันมี
มันไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีเลย
จนวันหนึ่ง ฉันบอกกับตัวเองว่า
ฉันจะยอมให้พวกเขาทำร้ายจิตใจฉันอีกหรอ
ฉันบอกกับตัวเองว่า ฉันจะร้ายมากขี้น
ฉันจะขี้วีนมากขี้น
ฉันทำสำเร็จ !!!!
แต่ก็ทุกข์เหมือนเดิม
..............
หลายชั่วโมงผ่านมา
...............
ท้ายสุดแล้ว ฉันทำอะไรไม่ได้จริงๆ
ฉันดี ฉันเลว ฉันวีน ฉันอะไรแค่ไหน
ฉันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงใครได้
ฉันก็ไม่รู้ หลังจากนี้ ฉันจะทำยังไงต่อ
และเขาจะทำยังไงต่อไป