บอกใครไม่ได้ เล่าให้ใครฟังไม่ถูก
ถึงความทุกข์ที่ก่อเกิดขี้น คนที่เข้าใจ ใช่ว่าจะเข้าใจ
ใครเขาบอกว่า มีปัญหา ต้องพยายามหาทางออก
ทางออกสำหรับฉันไม่มีแล้ว ..... no exit
ฉันเคยคิดว่า คำพูดเท่านั้นจะช่วยทุกอย่างได้
ถ้าเราหันหน้ามันคุยกัน มาเคลียร์กัน เราอาจจะเข้าใจกันมากขี้น
แต่แล้วฉันคิดผิด ทุกอย่างเลยกลายมาเป็นแบบนี้
ฉันวิ่งเข้าไปหา เพื่อที่จะเคลียร์ให้แจ่มแจ้งไม่ค้างคาใจ
เขากลับวิ่งหนี ไม่ใส่ใจปัญหา เขาไม่อยากปวดหัว
แต่เขาเลือกใช้ความเงียบ ... หายไป .... และคิดว่าทุกอย่างจะดีเอง
คนที่ทุกข์คือ ฉัน
คนที่เจ็บคือ ฉัน
ฉันจะทำเพื่ออะไรต่อทำไม
ฉันไม่รู้
คำว่ารักที่ฉันได้ยิน มันมีค่าอีกหรอ
ความสุขที่ฉันเคยได้มันอยู่ไหน
เสียงหัวเราะที่ฉันเคยได้ยินมันอยู่ไหน
ความอบอุ่นที่ฉันเคยรู้สึกมันหายไปไหน
ฉันเรียกร้อง ฉันไม่เคยได้อะไร
ฉันขออะไร เขาไม่เคยสนใจฉัน
และคำว่า รัก ที่บอกฉันทุกวัน มันหมายความว่าอะไร ????
........................
