ถึงเวลาที่ต้องเข้าใจ
ถึงเวลาที่ต้องตัดใจ
ถึงเวลาที่ลาไกล
ถึงเวลาที่ต้องห่างกัน

บางครั้งไม่ต้องพูดแต่รู้สึก
บางครั้งไม่ต้องบอกก็มองเห็น
บางครั้งทำไปไม่ใช่สิ่งที่ฉันเป็น
บางครั้งสิ่งที่ได้ยินใช่ว่าจะเข้าใจ

ใบหน้าอาจจะยิ้มแย้มมีความสุข
แต่ใครช่างรู้ว่าทุกข์อยู่แค่ไหน
อยากจะพูดอยากจะเขียนความในใจ
ให้มันระบายออกไปก็ยังดี

บางคนอาจจะมองว่าไร้สาระ
บางคนอาจจะมองว่าฉันเสียเวลา
บางคนอาจจะมองว่ามันไร้ค่า
บางคนอาจจะมองมาแล้วผ่านไป

ไกล้จะสอบ คิดว่าจะตั้งใจอ่านหนังสือ
แต่ไหนเล่าสมาธิไม่ค่อยจะมีเลย
เพราะว่าหัวใจคิดแต่เรื่องเลยเปื่อย
มันจึงได้เมินเฉยไปกับทุกเรื่องราว

นั่งเฝ้ารอกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เพราะว่ายังไงไม่ใช่ฉันที่ตัดสิน
นั่ง รอ เหมือนกับหมาเห่าเครื่องบิน
ดั่งกับคนสิ้นเนื้อประดาตัว

จะทำเหมือนใส่ใจคงไม่ได้
เพราะว่าชีวิตไม่ใช่ต้นไม้ที่ไร้ความรู้สึก
ที่จะได้เมินเฉยทนได้เหมือนโคทึก
ไม่รู้สึกรู้สาทุกเรื่องราว

ช่วงนี้สิวขี้นบุกอีกแล้ว
ทำไมหน้าไม่ผ่องแผ้วเปล่งสดใส
นั่งดูเวปมองมาแล้วมองไป
ถึงยังไงก็ทำไม่ได้เหมือนดารา

ขี้เกียจเขียนละ !!!!!