อ่านเวปพี่ลี่แล้ว ... ฉันได้รู้เลยว่า
ฉันกำลังขังตัวเองให้สูงเทียมฟ้า
แต่แล้วฉันก็มองไม่เห็นอะไรเลย
นอกจากกำแพงที่ฉันก่อไว้ทำลายตัวเอง
บางครั้งก็แสนเจ็บปวด
กับความรู้สึกที่ฉันก่อ
กับถ้อยคำที่ฉันเปล่งไป
กับความต้องการที่ฉันเพ้อฝัน
กับความเข้าใจที่เรียกว่าผิด
ฉันตัวปัญหา ... เจ้าเก่า
ทุกวันนี้ที่ฉันไม่มีความสุข
มันจะเป็นสาเหตุที่เราจากกันครั้งสุดท้ายไหม
กับความทรงจำที่ฉันแทบลืมมันไม่ได้เลย
ที่มันคอยหลอกหลอนฉัน ให้ฉันต้องทุกข์เศร้า
ที่ฉันคอยระแวง ที่ฉันคอยห่วงหา
ฉันขาดอะไรหรือ ฉันต้องการอะไรหรือ
ฉันไม่ดีขนาดที่จะไม่สามารถสร้างรอยยิ้มให้ใครเลยหรือ
ฉันไม่ดีเกินกว่าจะได้สิ่งดีๆเลยหรือ
และทำไมต้องเป็นเขาที่บอกว่าฉันมองไม่เห็น
ถ้าฉันตอบว่า ฉันรู้สึกตามที่ฉันเห็น ฉันจึงคิดแบบนั้น
สรุปแล้ว ... ฉันคิดมากไป ตามที่เขาบอก
วรุฒิมา เสนะปทุมพันธ์
